Ruim 20 jaar geleden ben ik begonnen met hardlopen.
Destijds woonachtig in het prachtige heuvellandschap van Limburg.

In een periode vol emotie door rouw, ontdekte ik dat stil zitten niet het beste medicijn voor mij was.
Ik was geboeid door het mooie landschap rond mijn woning, waar ik regelmatig een wandeling maakte.
En zo kwam de gedachte in mij op dat ik ‘vroeger’ regelmatig ging hardlopen met mijn ouders, lekker in het bos.

Maar hardlopen, dat had ik toch al zó lang niet meer gedaan!?
Op een ochtend na weer een rusteloze nacht besloot ik om mijn hardloopschoenen aan te trekken en gewoon te gaan.
Deur dicht en rennen maar!
Oké ik geef toe, die eerste keren waren niet echt om van te genieten ;).

Inmiddels kan ik stellen dat hardlopen mijn passie is.
En dan bedoel ik niet HARD lopen om een afstand in een bepaalde tijd te moeten.
Ik geniet van in beweging zijn, buiten, de natuur om mij heen zien, voelen en ruiken.
Zo veel als kan op onverharde wegen, het liefst in bosrijke omgeving.
Rennen ‘waar de weg mij brengt’. Een moment voor mijzelf, een cadeautje.